Kamermuziekochtend, concert met studenten campus Lemmens Leuven

Concert LUCA School of Arts, campus Lemmens Leuven

Kamermuziekochtend

Voor LUCA heeft het ensemblespel en het vormen van kamermuziekgroepen van aan de start van de opleiding steeds een primordiale rol gespeeld. De “kamermuziekochtenden” bieden de studenten de gelegenheid om hoogtepunten uit het kamermuziekrepertoire voor duo’s, trio’s, kwartetten of kwintetten op het podium te brengen en zich zo voor te bereiden op het professionele muziekleven.

Franco Alfano: Trio voor piano, viool en cello

De Napolitaanse componist Franco Alfano werd geboren in 1875 en studeerde vooral in Italië en vervolgens in Duitsland waar hij zijn idool Edward Grieg ontmoette. Na een experimentele fase evolueerde zijn componeerstijl naar een techniek die zich sterk afzette van de dodecaphone trend in het begin van de 20ste eeuw: neoklassieke kenmerken werden hoorbaar en nog later impressionistische kleuren en schrifturen. Ravel en Debussy zijn niet meer veraf. Het is verrassend te ontdekken hoe matuur zijn kamermuziekwerken klinken naast de beroemde stukken van de grote impressionisten. De composities zijn wervelend, uiterst kleurrijk en meeslepend wat ze voor de uitvoerders heel dankbaar en tegelijkertijd veeleisend maken.

Alfano schreef in deze stijl een pianokwintet, een vioolsonate en een cellosonate: steeds met een licht eclectisch geheel van theatrale, soms jazzy elementen, maar ook met Rennaissance-aanvoelende polyfonie.
Merkwaardig om vast te stellen hoe weinig bekend deze werken/deze componist zijn!

Johannes Brahms: Variationen über ein Thema von Robert Schumann op. 23

Brahms schreef zijn “Variationen über ein Thema von Robert Schumann op. 23“ in 1854. Hij gebruikte niet enkel een thema uit een werk van zijn dierbare vriend Robert Schumann, maar droeg het ook op aan diens derde dochter Julie. Hoewel Brahms een zekere affiniteit lijkt te hebben met het thema en het eerder ook al gebruikte in zijn tweede vioolconcerto, behandelt hij het hier eerder stiefmoederlijk. In de eerste variatie is het nog duidelijk te onderscheiden, in de verdere variaties blijft het bij harmonische verwijzingen. De orkestrale intentie van Brahms wordt vooral duidelijk in de tweede en zesde variatie, waar er als het ware een dialoog tussen strijkers en blazers te ontwaren valt. De laatste variatie, nr. 10, heeft het karakter van een dodenmars.

Klik hier om vooraf in te schrijven